mánudagur, september 17, 2007

Light Nights

Ferðaleikhúsið
Iðnó, ágúst 2007

Leikstjóri: Kristín G. Magnús
Handrit: Molly Kennedy, Kristín G. Magnús og fleiri
Ljósahönnuður: Lárus Björnsso
Tæknistjóri: Jón Ívarsson
Hönnun myndefnis: Magnús Snorri Halldórsson
Leikmyndahönnun: Kristín G. Magnús
Leikmyndamálun: Steingrímur Þorvaldsson
Danshöfundur: Þorleifur Einarsson
Glímuþjálfun: Hörður Gunnarsson.

Leikendur: Emil F. Freysson, Kristín G. Magnús, Kristína Björk Arnórsdóttir, Monika Freysteinsdóttir, Ragnheiður Sara Grímsdóttir og Þorleifur Einarsson.

Ferðaleikhúsið



EKKI er samt hægt annað en að dást að þrautseigju Kristínar og hennar fólks, sem hafa haldið landkynningarsýningunni Light Nights úti fyrir erlenda ferðamenn á fjórða áratug. Ég hef séð hana einu sinni áður, fyrir um 10-12 árum síðan og þá eins og nú voru áhorfendur ekki ýkja margir. Handritið að stórum hluta það sama. Samt var allt gefið í flutninginn núna, eins og þá. Ástin á umfjöllunarefninu augljós og kannski helsti kostur sýningarinnar.

Umgjörðin og tæknivinna er líka vel leyst, búningar, leikmynd, lýsing og myndasýningar. Helsti akkilesarhæll hennar er annarsvegar stirðlega skrifuð ensk samtöl sem lifnuðu lítt á tungu misreyndra leikendanna og hinsvegar stundum nokkuð erfið sambúð frásagnar og leikinna atriða. Eiginlega þótti mér lausnin í sögunni um Sæmund fróða best, þar sem leikhópurinn sýndi látbragð stutt af tæknibrellum en sagan lesin. Og leikararnir ungu lifnuðu við þegar þau fengu sitt eigið mál að leika á. Kristín sjálf nýtur þess greinilega að bregða sér úr sögumannsrullunni og búa til skopmynd af særingakonu, og gerir það skemmtilega.

AÐ átta sig á áhrifamætti sýninga á borð við Light Nights er dálítið snúið ef maður tilheyrir ekki “markhópnum”. Hvernig upplifa þeir sýninguna sem hún er gerð fyrir? Er eitthvað vansagt og eitthvað ofsagt sem truflar upplifun erlendra gesta hennar? Það er ekki gott að segja fyrir innlendan áhorfenda sem telur sig kunna þjóð- og fornsögurnar jafn vel og höfundar sýningarinnar. Stundum jafnvel betur.

Ég ætla samt að giska á að kostir og vankantar sýningarinnar sameinist í eftirminnilegri kvöldstund fyrir gestina, skili þeim einhverri innsýn í íslenskan menningararf og enn einni staðfestingu að Íslendingar eru smáskrítnir.
Þorgeir Tryggvason